Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Hugo Brutin

recensies

Kunstcriticus Hugo Brutin

over Inge Dewilde
In haar kunst domineert een grote discretie zowel op het vlak van de vormelijkheid als van de symboliek. Daarbij blijft een grote en wijdse marge open voor eigen interpretatie van wie het werk aandachtig wil bekijken.

Het verticaal ritme van haar werk wordt op heel evenwichtige wijze opgevangen door een meer horizontaal, door een soort groei of uitwas die eigenlijk drager is van haar droomwereld.Nevels zijn het, meren van gevoeligheid waarop in een beeldende geheimtaal verzuchtingen staan gegrift of neergeschreven.

De subtiele sensualiteit gaat vergezeld van toespelingen die wellicht niet meteen opvallen maar die zich toch geleidelijk meester maken van de kijker: het gevat zijn in een droomwereld, het gebonden blijven, een uitstraling waarvoor geen woorden zijn gevonden een vlucht uit de realiteit, anonimiteit waarin iedereen een deel van zichzelf terugvindt, een présence die aangrijpt en anderzijds toch slechts heel geleidelijk in hart en geest een waarheid, een emotie of een besef doet groeien .

Wat haar daarbij kenmerkt is haar spontaanheid, het creëren vanuit een eigen behoefte die zich eigenlijk niet zeer bekommert om wat de anderen omtrent het werk zullen denken of zeggen. Dat laatste is een kwaliteit die bij veel kunstenaars is verloren gegaan.
Sommigen willen immers ten allen koste mee zijn met de actuele tendensen ook en vooral ten koste van hun eigen beeldende visie.
Inge Dewilde deinst er niet voor terug esthetische elementen in haar beelden of verschijningen een belangrijke rol te laten spelen. Wie aandachtig toekijkt of in het werk kan binnentreden voelt echter vrij vlug de aanwezigheid van contrasten, van heel discreet aangegeven signalen en motieven als daar zijn de idee van gekluisterd zijn, van onvrijheid , van remming, van angst.

Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu